Sen uzaklardaydın…
Her şey koyuyordu…
Şarkılar, sözler, masamdaki tozlar,
Donmamış betonlara attığımız tarihler
Ve yalın ayak izler…

Kaçı kaç kuruştu bu sevdaların
Hiç tahmin etmeye kalkışmadı.
Değerin neydi, nelerdi…
Yavaş yavaş anlıyordu
Bu adam.
Yeniden ve her dünden bir kat daha özlüyordu…
Seni üzdüğü her anın kefaletini böyle ödüyordu…

Yürüyordu,
Adımlar,
Koşuyordu,
Rüzgâr,
Hep düşman oluyordu.
Yapışıyordu her biri bir yandan
Git gidebilirsen ulan
Dercesine…
Hatırlamaya izin vermiyordu,
Beyni dolduran isyan ihtimaller.
Bir güzel hayalde bile kavuşamıyordu sana…

Hiç kimse anlamıyordu bu bezgin ifadeden
Neleri kaybettiğini…
Yabancı bir deli sanıyordu kimi…

Kimine göre de deliler gereksizdi,
Sevemezdi,
Sevilemezdi…
Aldırmadan
Bu sancıya dayanan,
Hatta acıdan mutlu olan,
Bu adam,
Biliyordu…

Sana bir sevda borcu vardı,
Acıyarak ödüyordu…

Bazen,
Geçiyordu karşısına aynanın
Mimikler çalmıştı senden
Seni anımsatan
Gülümsüyordu…
“Bu gülüş senin”
Adamı hayata bağlıyordu…

Millet deli sanıyordu…
Olsun
Boş verilmiş birkaç insancık hiçbir etki yaratmıyordu…

Geçmeliydi zaman
Geçiyordu…
Düşünüyordu…
Ve konuşuyordu,
Bu adam.

“Serden geçilirdi
Geçilmezdi senden
Güzelliğine de yakışmıyordu zaten
Yüzümdeki solgun ifadem…
Ben neymişim be…
Diyordu…
Ben neymişim,
Yolunda bir âşık derviş,
Meğer imkânsızı sevmişim”…
Biliyordu…
Hamdı,
Yandı,
Pişiyordu…